This was our main dish last night.
Friday, April 17, 2009
ang mga lalake talaga oo...
nung mga panahong kami pa, alam nyang mahal ko talaga sya, pero hindi nya ako pinaglaban, siguro nga kasi hindi pa sya handa, pero pilit kong inalagaan relasyon namin kasi nga inlove ako, at ayokong mapunta lang sa wala yung kung anumang meron kami, kaya lang, siguro nga ganun talaga ang buhay, nagkahiwalay kami ng hindi nagbbreak, sabi nga sa isang post na nabasa ko:
"Leaf's departure is because of Wind pursuit. Or because Tree didn't ask her to stay..."
nung nagkahiwalay kami, may dumating sa buhay ko, na handa kong iwan kung hahabulin nya lang sana ako, at kung ipinakita nyang ayaw nya akong mawala, babalik talaga ako sa kanya, at kahit kelan, hindi sya nawala sa puso ko, napunta na ako't lahat dito sa maynila, sya pa rin, sya ang laman ng blog ko, ng mga posts ko, naikwento ko din dito ang love story namin, ang pinakaromantikong date sa buhay ko, lahat na, napasikat ko nga sya ng hindi nya nalalaman eh, pero wala pa ring nangyari,
ginawa ko lahat para makontak sya, nakibalita ako sa mga kaibigan ko tungkol sa kanya, sinagot ko kapatid nya para lang magkaroon ako ng balita sa kanya araw araw, ganun ako naloka sa kanya, ganun ko sya minahal, nakaplano na nga ang gusto ko mangyari five years from now eh, kaya lang wala pa rin talaga,
in fairness naman sa kanya, kahit kelan hindi ko nabalitaan na nagkaroon sya ng iba maliban sa akin, wala syang naging girlfriend simula nung nagkahiwalay kami, kaya hindi ako mawalan walan ng pag asa na magkakabalikan kami kasi nga wala naman syang nililigawan dun, kaya lang, nakakapagod ding maghintay, lalo na kung naghihintay ka sa wala, at wala naman akong makitang effort mula sa kanya para makontak ako,
hanggang sa dumating ang asawa ko sa buhay ko, na labis kong pinagpapasalamat kasi nga ang saya saya ko ngayon, wala na akong mahihiling pa sa kanya,
tapos bigla akong makakatanggap ng text isang gabi, "musta ka na?" tapos tatawag na lang bigla at sasabihing "ano bang meron ka at hindi ka mawala wala sa isip ko? magkita tayo bukas na bukas din!"
weh! ano daw? after five years? hay nako, ang mga lalake talaga oo...
"Leaf's departure is because of Wind pursuit. Or because Tree didn't ask her to stay..."
nung nagkahiwalay kami, may dumating sa buhay ko, na handa kong iwan kung hahabulin nya lang sana ako, at kung ipinakita nyang ayaw nya akong mawala, babalik talaga ako sa kanya, at kahit kelan, hindi sya nawala sa puso ko, napunta na ako't lahat dito sa maynila, sya pa rin, sya ang laman ng blog ko, ng mga posts ko, naikwento ko din dito ang love story namin, ang pinakaromantikong date sa buhay ko, lahat na, napasikat ko nga sya ng hindi nya nalalaman eh, pero wala pa ring nangyari,
ginawa ko lahat para makontak sya, nakibalita ako sa mga kaibigan ko tungkol sa kanya, sinagot ko kapatid nya para lang magkaroon ako ng balita sa kanya araw araw, ganun ako naloka sa kanya, ganun ko sya minahal, nakaplano na nga ang gusto ko mangyari five years from now eh, kaya lang wala pa rin talaga,
in fairness naman sa kanya, kahit kelan hindi ko nabalitaan na nagkaroon sya ng iba maliban sa akin, wala syang naging girlfriend simula nung nagkahiwalay kami, kaya hindi ako mawalan walan ng pag asa na magkakabalikan kami kasi nga wala naman syang nililigawan dun, kaya lang, nakakapagod ding maghintay, lalo na kung naghihintay ka sa wala, at wala naman akong makitang effort mula sa kanya para makontak ako,
hanggang sa dumating ang asawa ko sa buhay ko, na labis kong pinagpapasalamat kasi nga ang saya saya ko ngayon, wala na akong mahihiling pa sa kanya,
tapos bigla akong makakatanggap ng text isang gabi, "musta ka na?" tapos tatawag na lang bigla at sasabihing "ano bang meron ka at hindi ka mawala wala sa isip ko? magkita tayo bukas na bukas din!"
weh! ano daw? after five years? hay nako, ang mga lalake talaga oo...
romantic date (fiction)
ano ang pinakaromantic date nyo? ako eto:
bandang alas dos ng hapon, sinundo niya ko sa bahay, pumunta kami sa beach, siguro 20 minutes din kaming nagbiyahe, tapos pagdating namin sa beach, pumunta kami sa pinakamataas na cottage, kwentuhan muna, tapos harutan, mayamaya lang, lambingan na, nga pala may dala kaming radio para may music naman kami.
Pagkatapos, bumaba na kami sa dagat, nagulat siya ng hinubad ko ang damit ko, naka swim suit ako hehe.. di sya sanay kasi nga laking probinsya, pero okay lang, tapos nag laro kami, mataya-taya, palaging siya ang taya, mabilis kasi akong tumakbo eh, kakapagod maghabulan, at nakakagutom din, kaya kumain kami ng baon namin, kamoteng kahoy na sinasawsaw sa sukang may asin, tapos ang inumin namin ay coke, syempre sosyal kami hehehe...
pagkakain, niyaya niya kong mamangka, nga pala, lolo niya may ari ng mga cottages sa beach, tapos namangka kami, nung andun na kami sa dagat, dun ko siya pinagmasdang mabuti.
hindi ko alam kung proposal na ba yun, basta ang sabi niya, kayang kaya niya na daw akong buhayin kung papayag daw ako, kaya lang sa probinsya kami titira, sobrang tuwa ko nun, siya ang unang nagsabi sakin nun, nung narinig ko yun, parang ayaw ko ng bumalik kami sa pampang, parang gusto kong maging isda na lang kami pareho, para manatili na lang sana kami sa kinaroroonan namin nung mga panahong iyon,
dahil sa hindi ko alam ang isasagot ko, nilapitan ko siya at hinalikan ko siya, sabay talon sa tubig, di nagtagal sumonod na rin siya.
Pagbalik namin sa pampang, nakita kami ng lolo niya, sabay sabi, "o ano, siya na ba?" nakangiti ang lolo niya sakin, sumagot naman siya, "kung papayag siya," hehehe touched ako dun, ngiti lang iginanti ko sa kanya...
Pauwi na kami, siguro alas sinko na ng hapon, at dahil gusto ko pa siyang makasama, sinabi ko kung pwedeng maglakad kami kahit napakalayo, umoo naman siya, di man lang nagpapilit,
magkahawak kamay kaming umuwi, ganun pa rin, harutan sa daan, para kaming mga bata, sabay nanakaw ng halik pag walang taong nakakakita...
nung nakarating kami sa bayan, magkahawak kamay pa rin kami, kahit pagod, masaya naman kami...
yang ang date na hinding hindi ko nakakalimutan hanggang ngayon, yang ang klase ng date na pinapangarap ko, sana mangyari ulit...
ikaw? kwento ka naman ng sayo...
bandang alas dos ng hapon, sinundo niya ko sa bahay, pumunta kami sa beach, siguro 20 minutes din kaming nagbiyahe, tapos pagdating namin sa beach, pumunta kami sa pinakamataas na cottage, kwentuhan muna, tapos harutan, mayamaya lang, lambingan na, nga pala may dala kaming radio para may music naman kami.
Pagkatapos, bumaba na kami sa dagat, nagulat siya ng hinubad ko ang damit ko, naka swim suit ako hehe.. di sya sanay kasi nga laking probinsya, pero okay lang, tapos nag laro kami, mataya-taya, palaging siya ang taya, mabilis kasi akong tumakbo eh, kakapagod maghabulan, at nakakagutom din, kaya kumain kami ng baon namin, kamoteng kahoy na sinasawsaw sa sukang may asin, tapos ang inumin namin ay coke, syempre sosyal kami hehehe...
pagkakain, niyaya niya kong mamangka, nga pala, lolo niya may ari ng mga cottages sa beach, tapos namangka kami, nung andun na kami sa dagat, dun ko siya pinagmasdang mabuti.
hindi ko alam kung proposal na ba yun, basta ang sabi niya, kayang kaya niya na daw akong buhayin kung papayag daw ako, kaya lang sa probinsya kami titira, sobrang tuwa ko nun, siya ang unang nagsabi sakin nun, nung narinig ko yun, parang ayaw ko ng bumalik kami sa pampang, parang gusto kong maging isda na lang kami pareho, para manatili na lang sana kami sa kinaroroonan namin nung mga panahong iyon,
dahil sa hindi ko alam ang isasagot ko, nilapitan ko siya at hinalikan ko siya, sabay talon sa tubig, di nagtagal sumonod na rin siya.
Pagbalik namin sa pampang, nakita kami ng lolo niya, sabay sabi, "o ano, siya na ba?" nakangiti ang lolo niya sakin, sumagot naman siya, "kung papayag siya," hehehe touched ako dun, ngiti lang iginanti ko sa kanya...
Pauwi na kami, siguro alas sinko na ng hapon, at dahil gusto ko pa siyang makasama, sinabi ko kung pwedeng maglakad kami kahit napakalayo, umoo naman siya, di man lang nagpapilit,
magkahawak kamay kaming umuwi, ganun pa rin, harutan sa daan, para kaming mga bata, sabay nanakaw ng halik pag walang taong nakakakita...
nung nakarating kami sa bayan, magkahawak kamay pa rin kami, kahit pagod, masaya naman kami...
yang ang date na hinding hindi ko nakakalimutan hanggang ngayon, yang ang klase ng date na pinapangarap ko, sana mangyari ulit...
ikaw? kwento ka naman ng sayo...
romantic tragedy... part 1
This song is very special as for me. This is the one that really describes my real feelings toward this man. Not only that, listening to every word of this piece is like listening to our story, our very own love story. I’m very happy to find it here.
Siya si Neil, at ako si Eil (pronounces as Ayel). Dati kaming magkaklase nung grade school. Pero di kami close, maloko kasi siya e. Tapos naging kapitbahay namin siya, pero sadyang maloko talaga kaya di ko siya naging kabati.
High school, sa ibang school ako nag-aral dahil lumipat kami ng bahay. Simula non, hindi nako nagawi sa bayan namin.
Second year high school nung muli kong makita si Neil. Binatilyo na siya. Nagkita kami sa school kung saan ako nagha-high school. Athlete kasi siya e, pareho kami. Alam kong nakikilala niya ko, pero hindi pa rin kami nag usap, naiilang kasi ako sa kanya. One week din kaming magkasamang di nag-babatian. Pagkatapos ng event, di ko na siya nakita pa.
October 2002 nung umuwi ako sa probinsya. Nakakatamad sa bahay kaya naisipan kong umuwi sa bayan namin, sa mga pinsan ko.
Iba pala talaga ang feeling pag matagal kang hindi nakauwi, pero halos walang nagbago sa bayan namin, ganun ang ganun pa rin ang ambiance.
Lumabas agad kami ng bahay ng pinsan ko para hanapin yung kapatid niya. Habang naglalakad ako, hindi ko mapigilan ang hindi ngumiti, pano ba naman, dun ako halos lumaki na, at pagkatapos ng siyam na taon, eto akong muli.
Habang naglalakad kami, may nakita akong lalaking nakatingin at nakangiti agad sakin. Una, hindi ko agad matandaan yung pangalan niya kaya nagtanong pako sa pinsan ko, “sino nga yun?” “Si Neil.” Ayun, siya nga! At nag-iba na itsura niya, kung dati hindi ko makitang gwapo siya, ngayon, oo, yun na ang tamang description sa kanya. Panahon lang pala ang kailangan para lumabas ang pagkagwapo niya na hindi ko makita sa kanya nung mga bata pa kami.
Kaya lang may karga siyang bata! Kaya imbes na “kamusta” ang una kong masabi, “Anak mo?” ang nasabi ko. Pamangkin niya daw. Gusto ko pa sana siyang kausapin, kaya lang itinuro niya na agad sakin yung mga dati kong kaklase na tulad ko, dalaga na rin, at ang gaganda namin, hehehe…Gulat sila nung nakita ako, at bigla ko silang namiss grabe.
Gabi gabi na kami lumalabas, hanggang bayan lang naman kami e, lakad lakad lang, tambay lang sa beach, padalaw dalaw sa mga teachers namin nung elementary. Kung dati terror sila samin, ngayong mga dalaga’t binata na kami, hindi na, instead, parang mga kabarkada na lang namin sila.
Isang gabi na magkakasama kami, napansin kong si Neil ang pinakatahimik sa lahat. Siya yung palaging nasa hulihan, pero nagsasalita naman pag kinakausap. Sa bakada, palagi talagang meron mas close sayo. Kaya nung pagkaupo namin sa may flower pot, humiwalay yung dalawang babae, hanggang sa naiwan ako kina Neil at Dante. So sila ang kinausap ko, puro kalokohan lang naman ang pinag uusapan namin. Tapos may sayawan pala non, malapit lang sa pinupwestuhan namin. Bigla na lang akong niyaya ni Neil na sumayaw, hindi ako marunong, wala daw problema dun sabi niya, hindi rin daw kasi siya marunong hehehe..
Hindi naman talaga kami nakapagsayaw, lumayo lang kami sa mga kaklase namin. Nagusap lang kami, konting kamustahan, tapos yun lang. Wala pa siguro kaming 30 minutes na nag uusap, dumating yung pinsan ko at niyaya na kong umuwi kasi daw andun na si kuya niya, baka daw makita kami. Kaya yun, medyo bitin yung pag uusap namin.
Tapos nung gabi, sabi ko sa pinsan kong parang nagiging crush ko na siya, sabi naman ng pinsan ko, dati daw nanligaw sa kanya yon, wala lang, loko-lokohan lang.
Isang gabi ang ulan ulan, tapos nakakatamad talaga sa bahay ng pinsan ko kasi wala man lang TV, sawa na ko sa kakapakinig ng mga CD ko, buti na lang, pumunta si Donna sa bahay, tapos tyempo namang wala ng ulan, tinatamad din daw sya kaya lumabas kami para pumunta sa tambayan. Kaya lang wala dun yung mga barkada namin, pero naghintay pa rin kami. Maya maya lang, ayan na si Tisoy. Si Tisoy, tisoy talaga siya, gwapo, parang artistang naligaw sa probinsya. Lumapit siya samin. Kwentuhan ulit. Mayamaya lang, eto na ang pinakahihintay ko, si Neil!
Kaya lang, lasing siya! Kaya medyo madaldal, tapos maloko, panay ang titig sakin. Tinutukso na kami nung dalawa, hehehe kinikilig ako. Tapos dumadami na yung tao sa pinupwestuhan namin, hindi ko mga kilala yung iba, tapos hindi ko na namalayan na wala na si Donna at si Tisoy, hmm san kaya sila nagpunta? Hehehe anyway, since wala na kong masyadong kakilala dun, sinabi ko kay Neil na ihatid na niya ko. Magpahatid daw ba, hehehe.. Hindi bale, willing naman siya e. Tapos hinatid na niya ko. Lakad lakad, tapos minsan nasasanggi pa niya yung kamay ko, nanadya baga. Siguro dalawang bahay na lang at bahay na namin, bigla pang bumuhos ang ulan. Grabe! Ano ba to pagkakataon? Sumilong kami sa bahay ng dati namin kaklase, si Chris, kaya lang sarado na at napakadilim pa kasi nga probinsya pa yung samin, la pang street light. Ako pa naman ginawin, at talaga namang nanginginig ako sa lamig! Masyadong mahina ang tolerance ko sa lamig. Nahalata niya siguro na giniginaw na ko, kaya sabi niya, “pwede mo kong yakapin kung gusto mo para hindi ka masyadong ginawin,” hehehehe what an offer! Syempre tumanggi pa ko nung umpisa, sabi ko “hindi okay lang, titila din naman yan maya maya lang” pero siguro 30 minutes na hindi pa rin humihina yung ulan, parang bumabagyo. Ano ba to? Pagkakataon? Pinagbibigyan ba kami? Hehehe I don’t know. Tapos nung halos nanunuot na sa buto ko yung lamig, feeling ko nagfreeze nako, yumakap na ko sa likod niya. Walangya naman, para siyang nilalagnat, hahaha. Pero okay lang, nawala bigla yung ginaw ko.
Tapos dun na siya nagsimulang magsalita. Sabi niya, “hindi ko alam kung bakit ganito, hindi ko alam kung ano tong nararamdaman ko sayo, hindi ako sigurado, ang alam ko lang, hindi ka na nawawala sa isip ko simula nung nakita kita ulit, kaw ba, ganito rin ba nararamdaman mo?” Dyuskoday! Halos hindi ako makaimik sa sinabi niyang ito, lalo na’t hawak niya na ang mga kamay ko, ang tanging nasabi ko lang, “lasing ka Neil, hindi mo alam ang sinasabi mo” sumagot naman siya, “pasalamat ka nga at lasing ako, dahil kung hindi, hindi ko to masasabi sayo,” tapos tumahimik lang ako, ipinikit ko ang mga mata ko, lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa likod niya, gusto kong tumatak sa isip ko yung eksenang yun, yung kaming dalawa lang, madilim, umuulan, bumabagyo, nakayakap ako sa likod niya, hawak niya ang mga kamay ko, gusto kong manatili sa isip ko ang alaalang yun.
Nung mga pagkakataong iyon, ayoko munang mag isip, ayokong bigyang daan ang duda sa puso ko, ang tanging gusto ko lang ay pagbigyan ang sarili ko, yung sundin ang gusto ng puso ko. Ayoko munang magpakaipokrita, ayoko munag isipin na aalis din ako agad para bumalik sa maynila. Kaya naman ang sabi ko sa kanya “alam mo, hindi ko rin alam ang sasabihin ko sayo, basta ang alam ko, masaya akong kasama kita ngayon, hindi na rin ako mahihiyang aminin sayo na iniisip din kita gabi gabi simula ng makita kita,” tapos sumagot siya, “kaya mo bang tanggapin kung ano lang ako?” sabi ko naman, “hindi mahalaga sakin kung ano ka, ako, matatanggap mo ba kung ano ako?” at ang sabi niya, “oo naman” hehehehe at kami na nga. “Bukas kaya, pag nahimasmasan kana, maalala mo pa kaya yung sinabi mong yan?” “kahit naman lasing ako, alam ko ginagawa at sinasabi ko,” “sinabi mo yan ha,” Kinilig ako, hanggang ngayon andito pa rin ang pamilyar na pakiramdam na yun, hindi nawawala, kahit matagal ng nangyari.
Ambilis diba? Ambilis talaga. Pero hindi na mahalaga yun, ang tanging mahalaga ay masaya kami pareho sa nararamdaman namin.
Sa wakas, tumila na ang ulan, pero ayaw pa naming umuwi, kaya umupo muna kami sa may flower pot sa harap ng bahay nila Chris. Ganito ang pwesto namin, nakasandal siya sa semento at nakasandal ako sa hita niya paharap sa kanya. Wala lang, nakuntento na kami sa hawak lang ng kamay, titigan kahit madilim. Ang saya namin nun, kahit walang nagsasalita samin, siguro ganun talaga, pag nakakaintindihan ang puso nyo, wala ng halaga ang salita, para sakin, yun na ang the best moment na tinitreasure ko. Habang nasa ganung ayos kami, tong kantang to ang naririnig naming pinapatugtog sa kung saan, basta dinig na dinig namin.
Maya maya lang, kinabig niya ko sa dibdib niya, tapos yakap yakap niya lang ako. Hanggang sa halos naiidlip na ko sa ganung ayos namin. Malamig sa labas, pero hindi ko maramdaman. Para kaming nasa ibang mundo, yung kaming dalawa lang.
Dun sa kinapwepwestuhan namin, tanaw namin yung tambayan ng mga kabarkada namin, habang nasa ganung pwesto kami, nakita na namin na andun nay ung mga barkada namin. Pero mas ginusto pa naming magsolo na lang, tutal, pagkakataon na namin to, kasi paalis na din ako nun.
Ayos na sana, kaya lang umaambon na naman, kaya sa ayaw namin at sa gusto, kelangan na naming umuwi. Inihatid na niya ko sa bahay namin, hindi siya umaalis hanggat hindi ako nakakapasok sa bahay. Nung pumasok nako, saka siya tumalikod, pero parang may kulang pa, kaya hindi ako nakatiis at tinawag ko siya, “Sandali!” Noon na ko tumakbo para yakapin siya at halikan. First kiss namin. Hindi ko alam kung gano katagal. Hindi na mahalaga yun, parang biglang tumigil ang mundo nung mga sandaling yon. Niyakap niya rin ako ng mahigpit, mahigpit na mahigpit. Dahil siguro sa sobrang tuwa ko din, kaya napaiyak ako. Unexplainable yung halik na yon, unforgettable. Sabi ko, “uuwi nako bukas samin, mamimiss kita,” ang hindi niya alam, malapit na din akong bumalik ng maynila, hindi ko sasabihin sa kanya, ngayon pa na kami na? Ayoko. Gusto ko bago ko umuwi ng maynila, gusto kong naging masaya kami, tutal yung alaalang yun ang babaunin ko pag alis ko. Ang sabi niya naman, “ihahatid kita hanggang sa inyo, hintayin mo ko,” “Sige” tapos isang halik pa bago ko tuluyang pumasok ng bahay.
Dahan dahan akong pumasok sa kwarto namin ng pinsan kong si Enoy, patingkayad pa ko kasi tulog na sila kuya sa salas. Pagkapasok ko sa kwarto, aba at gising pa, nakangiti, nakakalokang ngiti, ako naman ewan ko ba pero hindi pa rin mawala sa mukha ko ang ngiti ko. “Nakita ko kayo hehehe” sabi niya sakin, “Kayo na no?” ngumiti lang ako, “sana lang wag kang magkaproblema sa pag alis mo,” sabi ko naman, “okay lang, kakayanin ko, at eto pa, ihahatid niya ko bukas! Yessss!” humaglpak ng tawa ang pinsan ko, “sana lang wag niyang makalimutan ang mga sinabi niya,” Pero ang sakin lang, imposibleng makalimutan niya yung sinabi niya, yung ihahatid niya ko, pwede nya pang makalimutan yun, kaya hindi ako umasa dun, kasi nga gabi na at maaga pakong magbibiyahe bukas. Pero yung moment namin, imposibleng makalimutan niya yung tagpong yon, imposible.
Kinabukasan, parang nagdilang anghel si Enoy, yung pinsan ko, hindi nga siya dumating para ihatid ako, usapang lasing nga. Hay naku! Okay lang kahit medyo mabigat sa loob ko na umuwi mag isa, pero hindi ko magawang tuluyang magalit sa kanya, mas nangingibabaw pa rin yung sayang nararamdaman ko nung nagdaang gabi. Imposibleng makalimutan niya yon. Imposible talaga.
Siya si Neil, at ako si Eil (pronounces as Ayel). Dati kaming magkaklase nung grade school. Pero di kami close, maloko kasi siya e. Tapos naging kapitbahay namin siya, pero sadyang maloko talaga kaya di ko siya naging kabati.
High school, sa ibang school ako nag-aral dahil lumipat kami ng bahay. Simula non, hindi nako nagawi sa bayan namin.
Second year high school nung muli kong makita si Neil. Binatilyo na siya. Nagkita kami sa school kung saan ako nagha-high school. Athlete kasi siya e, pareho kami. Alam kong nakikilala niya ko, pero hindi pa rin kami nag usap, naiilang kasi ako sa kanya. One week din kaming magkasamang di nag-babatian. Pagkatapos ng event, di ko na siya nakita pa.
October 2002 nung umuwi ako sa probinsya. Nakakatamad sa bahay kaya naisipan kong umuwi sa bayan namin, sa mga pinsan ko.
Iba pala talaga ang feeling pag matagal kang hindi nakauwi, pero halos walang nagbago sa bayan namin, ganun ang ganun pa rin ang ambiance.
Lumabas agad kami ng bahay ng pinsan ko para hanapin yung kapatid niya. Habang naglalakad ako, hindi ko mapigilan ang hindi ngumiti, pano ba naman, dun ako halos lumaki na, at pagkatapos ng siyam na taon, eto akong muli.
Habang naglalakad kami, may nakita akong lalaking nakatingin at nakangiti agad sakin. Una, hindi ko agad matandaan yung pangalan niya kaya nagtanong pako sa pinsan ko, “sino nga yun?” “Si Neil.” Ayun, siya nga! At nag-iba na itsura niya, kung dati hindi ko makitang gwapo siya, ngayon, oo, yun na ang tamang description sa kanya. Panahon lang pala ang kailangan para lumabas ang pagkagwapo niya na hindi ko makita sa kanya nung mga bata pa kami.
Kaya lang may karga siyang bata! Kaya imbes na “kamusta” ang una kong masabi, “Anak mo?” ang nasabi ko. Pamangkin niya daw. Gusto ko pa sana siyang kausapin, kaya lang itinuro niya na agad sakin yung mga dati kong kaklase na tulad ko, dalaga na rin, at ang gaganda namin, hehehe…Gulat sila nung nakita ako, at bigla ko silang namiss grabe.
Gabi gabi na kami lumalabas, hanggang bayan lang naman kami e, lakad lakad lang, tambay lang sa beach, padalaw dalaw sa mga teachers namin nung elementary. Kung dati terror sila samin, ngayong mga dalaga’t binata na kami, hindi na, instead, parang mga kabarkada na lang namin sila.
Isang gabi na magkakasama kami, napansin kong si Neil ang pinakatahimik sa lahat. Siya yung palaging nasa hulihan, pero nagsasalita naman pag kinakausap. Sa bakada, palagi talagang meron mas close sayo. Kaya nung pagkaupo namin sa may flower pot, humiwalay yung dalawang babae, hanggang sa naiwan ako kina Neil at Dante. So sila ang kinausap ko, puro kalokohan lang naman ang pinag uusapan namin. Tapos may sayawan pala non, malapit lang sa pinupwestuhan namin. Bigla na lang akong niyaya ni Neil na sumayaw, hindi ako marunong, wala daw problema dun sabi niya, hindi rin daw kasi siya marunong hehehe..
Hindi naman talaga kami nakapagsayaw, lumayo lang kami sa mga kaklase namin. Nagusap lang kami, konting kamustahan, tapos yun lang. Wala pa siguro kaming 30 minutes na nag uusap, dumating yung pinsan ko at niyaya na kong umuwi kasi daw andun na si kuya niya, baka daw makita kami. Kaya yun, medyo bitin yung pag uusap namin.
Tapos nung gabi, sabi ko sa pinsan kong parang nagiging crush ko na siya, sabi naman ng pinsan ko, dati daw nanligaw sa kanya yon, wala lang, loko-lokohan lang.
Isang gabi ang ulan ulan, tapos nakakatamad talaga sa bahay ng pinsan ko kasi wala man lang TV, sawa na ko sa kakapakinig ng mga CD ko, buti na lang, pumunta si Donna sa bahay, tapos tyempo namang wala ng ulan, tinatamad din daw sya kaya lumabas kami para pumunta sa tambayan. Kaya lang wala dun yung mga barkada namin, pero naghintay pa rin kami. Maya maya lang, ayan na si Tisoy. Si Tisoy, tisoy talaga siya, gwapo, parang artistang naligaw sa probinsya. Lumapit siya samin. Kwentuhan ulit. Mayamaya lang, eto na ang pinakahihintay ko, si Neil!
Kaya lang, lasing siya! Kaya medyo madaldal, tapos maloko, panay ang titig sakin. Tinutukso na kami nung dalawa, hehehe kinikilig ako. Tapos dumadami na yung tao sa pinupwestuhan namin, hindi ko mga kilala yung iba, tapos hindi ko na namalayan na wala na si Donna at si Tisoy, hmm san kaya sila nagpunta? Hehehe anyway, since wala na kong masyadong kakilala dun, sinabi ko kay Neil na ihatid na niya ko. Magpahatid daw ba, hehehe.. Hindi bale, willing naman siya e. Tapos hinatid na niya ko. Lakad lakad, tapos minsan nasasanggi pa niya yung kamay ko, nanadya baga. Siguro dalawang bahay na lang at bahay na namin, bigla pang bumuhos ang ulan. Grabe! Ano ba to pagkakataon? Sumilong kami sa bahay ng dati namin kaklase, si Chris, kaya lang sarado na at napakadilim pa kasi nga probinsya pa yung samin, la pang street light. Ako pa naman ginawin, at talaga namang nanginginig ako sa lamig! Masyadong mahina ang tolerance ko sa lamig. Nahalata niya siguro na giniginaw na ko, kaya sabi niya, “pwede mo kong yakapin kung gusto mo para hindi ka masyadong ginawin,” hehehehe what an offer! Syempre tumanggi pa ko nung umpisa, sabi ko “hindi okay lang, titila din naman yan maya maya lang” pero siguro 30 minutes na hindi pa rin humihina yung ulan, parang bumabagyo. Ano ba to? Pagkakataon? Pinagbibigyan ba kami? Hehehe I don’t know. Tapos nung halos nanunuot na sa buto ko yung lamig, feeling ko nagfreeze nako, yumakap na ko sa likod niya. Walangya naman, para siyang nilalagnat, hahaha. Pero okay lang, nawala bigla yung ginaw ko.
Tapos dun na siya nagsimulang magsalita. Sabi niya, “hindi ko alam kung bakit ganito, hindi ko alam kung ano tong nararamdaman ko sayo, hindi ako sigurado, ang alam ko lang, hindi ka na nawawala sa isip ko simula nung nakita kita ulit, kaw ba, ganito rin ba nararamdaman mo?” Dyuskoday! Halos hindi ako makaimik sa sinabi niyang ito, lalo na’t hawak niya na ang mga kamay ko, ang tanging nasabi ko lang, “lasing ka Neil, hindi mo alam ang sinasabi mo” sumagot naman siya, “pasalamat ka nga at lasing ako, dahil kung hindi, hindi ko to masasabi sayo,” tapos tumahimik lang ako, ipinikit ko ang mga mata ko, lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa likod niya, gusto kong tumatak sa isip ko yung eksenang yun, yung kaming dalawa lang, madilim, umuulan, bumabagyo, nakayakap ako sa likod niya, hawak niya ang mga kamay ko, gusto kong manatili sa isip ko ang alaalang yun.
Nung mga pagkakataong iyon, ayoko munang mag isip, ayokong bigyang daan ang duda sa puso ko, ang tanging gusto ko lang ay pagbigyan ang sarili ko, yung sundin ang gusto ng puso ko. Ayoko munang magpakaipokrita, ayoko munag isipin na aalis din ako agad para bumalik sa maynila. Kaya naman ang sabi ko sa kanya “alam mo, hindi ko rin alam ang sasabihin ko sayo, basta ang alam ko, masaya akong kasama kita ngayon, hindi na rin ako mahihiyang aminin sayo na iniisip din kita gabi gabi simula ng makita kita,” tapos sumagot siya, “kaya mo bang tanggapin kung ano lang ako?” sabi ko naman, “hindi mahalaga sakin kung ano ka, ako, matatanggap mo ba kung ano ako?” at ang sabi niya, “oo naman” hehehehe at kami na nga. “Bukas kaya, pag nahimasmasan kana, maalala mo pa kaya yung sinabi mong yan?” “kahit naman lasing ako, alam ko ginagawa at sinasabi ko,” “sinabi mo yan ha,” Kinilig ako, hanggang ngayon andito pa rin ang pamilyar na pakiramdam na yun, hindi nawawala, kahit matagal ng nangyari.
Ambilis diba? Ambilis talaga. Pero hindi na mahalaga yun, ang tanging mahalaga ay masaya kami pareho sa nararamdaman namin.
Sa wakas, tumila na ang ulan, pero ayaw pa naming umuwi, kaya umupo muna kami sa may flower pot sa harap ng bahay nila Chris. Ganito ang pwesto namin, nakasandal siya sa semento at nakasandal ako sa hita niya paharap sa kanya. Wala lang, nakuntento na kami sa hawak lang ng kamay, titigan kahit madilim. Ang saya namin nun, kahit walang nagsasalita samin, siguro ganun talaga, pag nakakaintindihan ang puso nyo, wala ng halaga ang salita, para sakin, yun na ang the best moment na tinitreasure ko. Habang nasa ganung ayos kami, tong kantang to ang naririnig naming pinapatugtog sa kung saan, basta dinig na dinig namin.
Maya maya lang, kinabig niya ko sa dibdib niya, tapos yakap yakap niya lang ako. Hanggang sa halos naiidlip na ko sa ganung ayos namin. Malamig sa labas, pero hindi ko maramdaman. Para kaming nasa ibang mundo, yung kaming dalawa lang.
Dun sa kinapwepwestuhan namin, tanaw namin yung tambayan ng mga kabarkada namin, habang nasa ganung pwesto kami, nakita na namin na andun nay ung mga barkada namin. Pero mas ginusto pa naming magsolo na lang, tutal, pagkakataon na namin to, kasi paalis na din ako nun.
Ayos na sana, kaya lang umaambon na naman, kaya sa ayaw namin at sa gusto, kelangan na naming umuwi. Inihatid na niya ko sa bahay namin, hindi siya umaalis hanggat hindi ako nakakapasok sa bahay. Nung pumasok nako, saka siya tumalikod, pero parang may kulang pa, kaya hindi ako nakatiis at tinawag ko siya, “Sandali!” Noon na ko tumakbo para yakapin siya at halikan. First kiss namin. Hindi ko alam kung gano katagal. Hindi na mahalaga yun, parang biglang tumigil ang mundo nung mga sandaling yon. Niyakap niya rin ako ng mahigpit, mahigpit na mahigpit. Dahil siguro sa sobrang tuwa ko din, kaya napaiyak ako. Unexplainable yung halik na yon, unforgettable. Sabi ko, “uuwi nako bukas samin, mamimiss kita,” ang hindi niya alam, malapit na din akong bumalik ng maynila, hindi ko sasabihin sa kanya, ngayon pa na kami na? Ayoko. Gusto ko bago ko umuwi ng maynila, gusto kong naging masaya kami, tutal yung alaalang yun ang babaunin ko pag alis ko. Ang sabi niya naman, “ihahatid kita hanggang sa inyo, hintayin mo ko,” “Sige” tapos isang halik pa bago ko tuluyang pumasok ng bahay.
Dahan dahan akong pumasok sa kwarto namin ng pinsan kong si Enoy, patingkayad pa ko kasi tulog na sila kuya sa salas. Pagkapasok ko sa kwarto, aba at gising pa, nakangiti, nakakalokang ngiti, ako naman ewan ko ba pero hindi pa rin mawala sa mukha ko ang ngiti ko. “Nakita ko kayo hehehe” sabi niya sakin, “Kayo na no?” ngumiti lang ako, “sana lang wag kang magkaproblema sa pag alis mo,” sabi ko naman, “okay lang, kakayanin ko, at eto pa, ihahatid niya ko bukas! Yessss!” humaglpak ng tawa ang pinsan ko, “sana lang wag niyang makalimutan ang mga sinabi niya,” Pero ang sakin lang, imposibleng makalimutan niya yung sinabi niya, yung ihahatid niya ko, pwede nya pang makalimutan yun, kaya hindi ako umasa dun, kasi nga gabi na at maaga pakong magbibiyahe bukas. Pero yung moment namin, imposibleng makalimutan niya yung tagpong yon, imposible.
Kinabukasan, parang nagdilang anghel si Enoy, yung pinsan ko, hindi nga siya dumating para ihatid ako, usapang lasing nga. Hay naku! Okay lang kahit medyo mabigat sa loob ko na umuwi mag isa, pero hindi ko magawang tuluyang magalit sa kanya, mas nangingibabaw pa rin yung sayang nararamdaman ko nung nagdaang gabi. Imposibleng makalimutan niya yon. Imposible talaga.
romantic tragedy... part 2
Sa wakas papunta na ulit ako ng hernani matapos ang mahabang paliwanagan at paalaman kay nanay. Hayyyy kung hindi ko lang namimiss si Neil, well sa totoo lang, miss na miss ko na siya. Mag iisang linggo na ding hindi ko siya nakikita. Excited na talaga kong makita ulit siya.
Nagulat pa si Enoy nung nakita niya kong bumaba ng jeep. Sabik din kasi sya sa kasama, at sa aming magpipinsan, kaming dalawa ang pinakaclose. At nagulat din ako sa ibinalita niya sakin, buntis daw siya, at walang ibang nakakaalam kundi ako siya at ang boyfriend niya. Problema yun, pero gayunpaman, okay na rin ako para sa kanya, kasi wala namang balak ang boyfriend nya na iwanan siya.
Wala lang, hehehe, bigla ko lang naisip, ano kaya kami ni Neil? Hehehe… anu nga kaya kung magkababy na rin kami? Hahaha! Dyuskupo! Hindi pa ko ready no, pero bakit naman si Enoy? Hindi pa rin naman siya ready diba? Hahaha! Ako lang tong nag iisip ng ganito, nakakahiya kay Neil pag nalaman niya, pero hindi ko pa rin maiwasang hindi mag isip.
Ako naman ang pumunta kina Donna nung gabing yon at sa kanya ko din nabalitaan na may reunion pala ang batch namin. Hmmnn… hehehe… what if malaman nilang kami na? Tsaka hindi pa namin napapag usapan kung ipapaalam namin na kami na nga, ah basta maghihintay na lang ako ng mga pangyayari.
Lumipas ang gabing yun na hindi ko sya nakita, alam ko namang hindi niya alam na andito na ulit ako pero naiinis ako na hindi ko sya nakita bago ko mahiga. Namimiss ko na talaga siya.
Kinabukasan, tanghali na ko nagising, pinuntahan nako sa bahay ng mga kaibigan namin, dun kami nagprepare ng mga pagkaing dadalhin namin sa beach, kasi sa beach lang naman pinakamagandang icelebrate ang reunion dun. Matatapos na kami magluto pero wala pa siya, hindi ko pa siya nakikita, hindi nako nakatiis, nagtanong nako, “Nelia asan si Neil” sabay sabay kamo silang lumingon sa kin, “Uy namimiss!” hahaha! Ang lalakas nilang mang asar! Halatang halata bako? Gusto ko mang itago ang ngiti ko pero hindi ko magawa, “baket masama bang magtanong?” hehehe…Ewan ko ba pero hindi na natapos ang panunukso nila sakin, ang hirap ng ganun, kasi ako lang mag isa ang inaasar nila, dapat dalawa kami! Hahaha!
Gayunpaman, pumunta na kami sa beach, marami rami rin kami, nakita ko ulit yung mga kabatch kong iba, at yung iba may mga dalang anak na. Ewan ko pero parang bigla akong naiingit, hehehe konti lang naman.
Mahigit isang oras na pero wala pa siya, hindi na ko nakatiis, nagtanong nako kay Nelia, “nasabihan nyo ba si Neil? Pupunta ba siya?” “nasabihan yun, at tsaka pupunta yun, yun pa, hehehe, ayan na siya oh” sabay lingon ko at nakita ko siya! Shet ang gwapo ng boyfriend ko. Hehehe…
Nakangiti agad sya sakin, tapos tinukso na agad kami, “o ayan na pala yung hinihintay mo,” Dyuskupo ang kukulit nila, nahihiya tuloy ako kay Neil. “musta?” sabi niya sakin, “okay lang, bat ngayon ka lang, hindi mo man lang kami tinulungan,” sabi ko, wala lang, nasabi ko lang kasi hindi ko alam sasabihin ko, bigla akong ninerbyos ngayong andito na siya, parang may paruparo sa tyan ko, grabe!
Pero para matigil na rin sila sa pang aasar, pinanindigan ko na, tinawag ko na si Neil at pinaupo ko siya sa tabi ko, yes! Hindi ko maiwasang hindi mangiti, ganun din naman siya, basta tuloy pa rin ang kwentuhan ng mga alaskador. Pero ang napapansin ko, kanina magkadikit lang ang braso namin, aba! Ngayon nakayakap na siya sakin! Hinayaan ko lang, gusto ko rin naman. Maya maya lang, may ibinulong sya sa kin, “sinabi mo na sa kanila?” “hindi pa, pero tingin ko hindi na kelangan,” Basta ang lambing lambing nya, may pahalik halik pa sa buhok ko, at sa harap ng mga kaklase namin yun ha. PDA nga daw kami, e ano naman nga diba? Sila nga, ganito rin siguro sila dati, kaya ngayon may mga anak na sila. Nga pala, tatlong pares na sa mga kaklase namin ang nagkatuluyan, tatlong pares din ang steady, at isa na kami ni Neil dun, hehehe.
Eto na, pictorial na! Dyuskupo! Andami naming picture na nakayakap siya sakin! Lagot ako sa nanay ko. Hahaha! Pero wala akong pakialam. Pagkatapos nun, lumayo muna kami, pumunta muna kami sa may dagat, in short magsosolo muna kami, ang lakas nga nilang mang-asar e, wala lang umupo lang kami sa puting buhangin, syempre medyo matagal din kaming hindi nagkita noh, la lang namiss lang namin isat isa. Nakaupo lang kami sa buhangin, tapos syempre nakaakbay siya sakin, ano pa nga ba, hehehe
Ang sarap pala ng ganun, yun bang wala kayong pakialam sa mundo, magkatabi lang naman kami sa buhanginan, nakasandal ako sa dibdib niya at nakayakap siya sakin, walang nagsasalita samin, pinapanood lang namin ang dagat. Sapat na yun, hindi na kelangang magsalita.
Halos kalahating oras na kami sa ganung ayos nang may ibinulong siya sakin, “hindi ka siguro maniniwala, pero sayo ko lang naramdaman to,” kinilig naman ako, napakalambing naman ng nobyo ko, “ano naman yun?” “hindi ko nga alam kung ano to e,” “sasabihin mo lang na mahal mo na ko, hindi mo pa masabi,” hahahha! Dun siya natawa, masyado daw akong prangka, pero ganun talaga ko, “oo na, mahal nga kita, masaya ka na ba?” ang lakas ng boses niya nung sinabi niya to, nananadya, gustong iparining sa lahat ang pinag uusapan namin, “syempre masaya, lika nga dito,” sa pagkakataong iyon, ako ulit ang humalik sa kanya, pero saglit lang naman, kahit papano alam ko pa ring may mga tao sa paligid namin.
Tapos may binulong ulit siya sakin, dun ako natawa, tapos nagpaalam kami sa mga kasama namin, at syempre hindi matapos tapos ang pang aasar nila. Hehehe, umalis kami gamit ang motor niya. Ano kaya iniisip nila? heheheheh
Ang layo ng pinuntahan namin, siguro 20 minutes kaming nagbiyahe, dapit hapon na nun.
Dinala niya ko sa beach, sabi niya lolo niya ang may ari nun, walang tao. Tapos pinuntahan namin yung pinakamataas na cottage, “ako ang hari dito, dito ako madalas pumunta, dito ako tumatambay, wala lang, mahilig lang akong mag isa,” sabi niya, “at ako ang magiging reyna nito, at gusto kong ako lang ang dadalhin mo dito, wala ng iba pa,” tapos niyakap niya ko, “ako lang ha, ako lang,” sabi ko habang yakap yakap niya ko, “masusunod kamahalan,” hahahaha para kaming mga baliw.
Tapos nagstay muna kami dun ng mahigit isang oras, la lang, nagmomoments lang kami, hehehe…
Madilim na nung bumalik kami sa mga kaklase namin, at ang kukulit nila! Panay ang pang aasar nila samin, Hehehe tawa lang naman kami ng tawa ni Neil ko.
Neil ko, oo akin lang siya, at hindi siya makukuha ng iba, sa mga tingin pa lang niya sa kin, hindi maaaring ikaila na ako ang nagmamay ari sa kanya. Ako lang.
Isang gabi naman, dinalaw niya ko sa bahay, kami lang ni Enoy ang tao, tapos la pa sa mood, ewan ganun daw talaga ang buntis, moody.
Pinatuloy ko sya sa terrace, at kahit may upuan, sa hita niya ko umupo, hehehe, wala lang, miss nya lang daw ako, ako din naman, ewan ko ba, pero parang kahapon lang magkasama kami, hehehe
“ano ba yan dadalaw ka sakin la ka man lang dala,” “meron naman, kendi gusto mo?” hehehe “syempre,” kaya lang kinakain na niya yung kendi, alam nyo na siguro kung pano ko yun kinuha sa kanya, hahahah
at nasa ganung akto kami ng may biglang tumikhim sa likuran namin, hahahah
“ehem!” ang tito ko! Hahahahah bigla akong nataranta. Napatayo agad ako, nyahahah “gandang gabi po” sabi ni neil, tumango lang sit song sa kanya “tsong, andyan po pala kayo hehehe,” palusot ko, “oo, andyan ba si Enoy?” “nasa kwarto po,” “pakisabi pumunta siya mamaya sa bahay, may pag uusapan kami, sige na, Oy Neil, wag kayong lalabas pa,” “opo!”
At umalis na din agad si tsong! Hahahhha grabe! Ang kaba ko nun, kala ko papagalitan ako heheheh, pero kinabahan din ako para kay Enoy, alam na ba ni tsong?
Nagkatawanan talaga kami at balik ulit sa pagkuha ng kendi sa kanya, hehehe, dun namin napagusapan ang magiging
first date namin, na sabi niya ay kakaiba sa lahat ng mga naging date ko dati, yun daw yung date na hinding hindi ko makakalimutan, hmmnnnn…
Actually, everything about my Neil is unforgettable. Hanggang diyan na lang muna, haba na e...
Nagulat pa si Enoy nung nakita niya kong bumaba ng jeep. Sabik din kasi sya sa kasama, at sa aming magpipinsan, kaming dalawa ang pinakaclose. At nagulat din ako sa ibinalita niya sakin, buntis daw siya, at walang ibang nakakaalam kundi ako siya at ang boyfriend niya. Problema yun, pero gayunpaman, okay na rin ako para sa kanya, kasi wala namang balak ang boyfriend nya na iwanan siya.
Wala lang, hehehe, bigla ko lang naisip, ano kaya kami ni Neil? Hehehe… anu nga kaya kung magkababy na rin kami? Hahaha! Dyuskupo! Hindi pa ko ready no, pero bakit naman si Enoy? Hindi pa rin naman siya ready diba? Hahaha! Ako lang tong nag iisip ng ganito, nakakahiya kay Neil pag nalaman niya, pero hindi ko pa rin maiwasang hindi mag isip.
Ako naman ang pumunta kina Donna nung gabing yon at sa kanya ko din nabalitaan na may reunion pala ang batch namin. Hmmnn… hehehe… what if malaman nilang kami na? Tsaka hindi pa namin napapag usapan kung ipapaalam namin na kami na nga, ah basta maghihintay na lang ako ng mga pangyayari.
Lumipas ang gabing yun na hindi ko sya nakita, alam ko namang hindi niya alam na andito na ulit ako pero naiinis ako na hindi ko sya nakita bago ko mahiga. Namimiss ko na talaga siya.
Kinabukasan, tanghali na ko nagising, pinuntahan nako sa bahay ng mga kaibigan namin, dun kami nagprepare ng mga pagkaing dadalhin namin sa beach, kasi sa beach lang naman pinakamagandang icelebrate ang reunion dun. Matatapos na kami magluto pero wala pa siya, hindi ko pa siya nakikita, hindi nako nakatiis, nagtanong nako, “Nelia asan si Neil” sabay sabay kamo silang lumingon sa kin, “Uy namimiss!” hahaha! Ang lalakas nilang mang asar! Halatang halata bako? Gusto ko mang itago ang ngiti ko pero hindi ko magawa, “baket masama bang magtanong?” hehehe…Ewan ko ba pero hindi na natapos ang panunukso nila sakin, ang hirap ng ganun, kasi ako lang mag isa ang inaasar nila, dapat dalawa kami! Hahaha!
Gayunpaman, pumunta na kami sa beach, marami rami rin kami, nakita ko ulit yung mga kabatch kong iba, at yung iba may mga dalang anak na. Ewan ko pero parang bigla akong naiingit, hehehe konti lang naman.
Mahigit isang oras na pero wala pa siya, hindi na ko nakatiis, nagtanong nako kay Nelia, “nasabihan nyo ba si Neil? Pupunta ba siya?” “nasabihan yun, at tsaka pupunta yun, yun pa, hehehe, ayan na siya oh” sabay lingon ko at nakita ko siya! Shet ang gwapo ng boyfriend ko. Hehehe…
Nakangiti agad sya sakin, tapos tinukso na agad kami, “o ayan na pala yung hinihintay mo,” Dyuskupo ang kukulit nila, nahihiya tuloy ako kay Neil. “musta?” sabi niya sakin, “okay lang, bat ngayon ka lang, hindi mo man lang kami tinulungan,” sabi ko, wala lang, nasabi ko lang kasi hindi ko alam sasabihin ko, bigla akong ninerbyos ngayong andito na siya, parang may paruparo sa tyan ko, grabe!
Pero para matigil na rin sila sa pang aasar, pinanindigan ko na, tinawag ko na si Neil at pinaupo ko siya sa tabi ko, yes! Hindi ko maiwasang hindi mangiti, ganun din naman siya, basta tuloy pa rin ang kwentuhan ng mga alaskador. Pero ang napapansin ko, kanina magkadikit lang ang braso namin, aba! Ngayon nakayakap na siya sakin! Hinayaan ko lang, gusto ko rin naman. Maya maya lang, may ibinulong sya sa kin, “sinabi mo na sa kanila?” “hindi pa, pero tingin ko hindi na kelangan,” Basta ang lambing lambing nya, may pahalik halik pa sa buhok ko, at sa harap ng mga kaklase namin yun ha. PDA nga daw kami, e ano naman nga diba? Sila nga, ganito rin siguro sila dati, kaya ngayon may mga anak na sila. Nga pala, tatlong pares na sa mga kaklase namin ang nagkatuluyan, tatlong pares din ang steady, at isa na kami ni Neil dun, hehehe.
Eto na, pictorial na! Dyuskupo! Andami naming picture na nakayakap siya sakin! Lagot ako sa nanay ko. Hahaha! Pero wala akong pakialam. Pagkatapos nun, lumayo muna kami, pumunta muna kami sa may dagat, in short magsosolo muna kami, ang lakas nga nilang mang-asar e, wala lang umupo lang kami sa puting buhangin, syempre medyo matagal din kaming hindi nagkita noh, la lang namiss lang namin isat isa. Nakaupo lang kami sa buhangin, tapos syempre nakaakbay siya sakin, ano pa nga ba, hehehe
Ang sarap pala ng ganun, yun bang wala kayong pakialam sa mundo, magkatabi lang naman kami sa buhanginan, nakasandal ako sa dibdib niya at nakayakap siya sakin, walang nagsasalita samin, pinapanood lang namin ang dagat. Sapat na yun, hindi na kelangang magsalita.
Halos kalahating oras na kami sa ganung ayos nang may ibinulong siya sakin, “hindi ka siguro maniniwala, pero sayo ko lang naramdaman to,” kinilig naman ako, napakalambing naman ng nobyo ko, “ano naman yun?” “hindi ko nga alam kung ano to e,” “sasabihin mo lang na mahal mo na ko, hindi mo pa masabi,” hahahha! Dun siya natawa, masyado daw akong prangka, pero ganun talaga ko, “oo na, mahal nga kita, masaya ka na ba?” ang lakas ng boses niya nung sinabi niya to, nananadya, gustong iparining sa lahat ang pinag uusapan namin, “syempre masaya, lika nga dito,” sa pagkakataong iyon, ako ulit ang humalik sa kanya, pero saglit lang naman, kahit papano alam ko pa ring may mga tao sa paligid namin.
Tapos may binulong ulit siya sakin, dun ako natawa, tapos nagpaalam kami sa mga kasama namin, at syempre hindi matapos tapos ang pang aasar nila. Hehehe, umalis kami gamit ang motor niya. Ano kaya iniisip nila? heheheheh
Ang layo ng pinuntahan namin, siguro 20 minutes kaming nagbiyahe, dapit hapon na nun.
Dinala niya ko sa beach, sabi niya lolo niya ang may ari nun, walang tao. Tapos pinuntahan namin yung pinakamataas na cottage, “ako ang hari dito, dito ako madalas pumunta, dito ako tumatambay, wala lang, mahilig lang akong mag isa,” sabi niya, “at ako ang magiging reyna nito, at gusto kong ako lang ang dadalhin mo dito, wala ng iba pa,” tapos niyakap niya ko, “ako lang ha, ako lang,” sabi ko habang yakap yakap niya ko, “masusunod kamahalan,” hahahaha para kaming mga baliw.
Tapos nagstay muna kami dun ng mahigit isang oras, la lang, nagmomoments lang kami, hehehe…
Madilim na nung bumalik kami sa mga kaklase namin, at ang kukulit nila! Panay ang pang aasar nila samin, Hehehe tawa lang naman kami ng tawa ni Neil ko.
Neil ko, oo akin lang siya, at hindi siya makukuha ng iba, sa mga tingin pa lang niya sa kin, hindi maaaring ikaila na ako ang nagmamay ari sa kanya. Ako lang.
Isang gabi naman, dinalaw niya ko sa bahay, kami lang ni Enoy ang tao, tapos la pa sa mood, ewan ganun daw talaga ang buntis, moody.
Pinatuloy ko sya sa terrace, at kahit may upuan, sa hita niya ko umupo, hehehe, wala lang, miss nya lang daw ako, ako din naman, ewan ko ba, pero parang kahapon lang magkasama kami, hehehe
“ano ba yan dadalaw ka sakin la ka man lang dala,” “meron naman, kendi gusto mo?” hehehe “syempre,” kaya lang kinakain na niya yung kendi, alam nyo na siguro kung pano ko yun kinuha sa kanya, hahahah
at nasa ganung akto kami ng may biglang tumikhim sa likuran namin, hahahah
“ehem!” ang tito ko! Hahahahah bigla akong nataranta. Napatayo agad ako, nyahahah “gandang gabi po” sabi ni neil, tumango lang sit song sa kanya “tsong, andyan po pala kayo hehehe,” palusot ko, “oo, andyan ba si Enoy?” “nasa kwarto po,” “pakisabi pumunta siya mamaya sa bahay, may pag uusapan kami, sige na, Oy Neil, wag kayong lalabas pa,” “opo!”
At umalis na din agad si tsong! Hahahhha grabe! Ang kaba ko nun, kala ko papagalitan ako heheheh, pero kinabahan din ako para kay Enoy, alam na ba ni tsong?
Nagkatawanan talaga kami at balik ulit sa pagkuha ng kendi sa kanya, hehehe, dun namin napagusapan ang magiging
first date namin, na sabi niya ay kakaiba sa lahat ng mga naging date ko dati, yun daw yung date na hinding hindi ko makakalimutan, hmmnnnn…
Actually, everything about my Neil is unforgettable. Hanggang diyan na lang muna, haba na e...
romantic tragedy... part 3
The real essence of romantic love, is that wonderful beginning, after which, sadness and impossibility may become the rule.
Sa kaso namin ni Neil, totoong totoo ito. Oo, hindi kami nagkatuluyan gaya siguro ng iniisip ng marami. Magtatanung siguro kayo kung bakit, ewan ko, sadyang ganun lang talaga ang buhay.
Nung minsang pauwi kami, magkahawak kamay pa kaming naglalakad, walang pakialam sa sasabihin ng iba, bingi sa mga bulung bulungan sa paligid tungkol samin, at bulag dahil sa wala kaming ibang nakikita kundi ang isa’t isa lamang.
Dahil siguro sa masyado pa kaming lasing sa nararamdaman naming saya, hindi namin namalayan na may nakamasid pala samin. At nakasunod samin. Ang mama niya.
Alam ko naman yun, alam kong ayaw sakin ng parents niya. Pano ko nalaman? Kay Donna. Minsan isang gabi nagkausap kami ni Donna. Sa kanya ko nalaman na si Rachel, yung kapatid ni Neil na sumunod sa kanya, nakapag asawa ng taga ibang relihiyon. Nagpalit ng relihiyon si Rachel. Sumunod siya sa relihiyon ng napangasawa niya. Nalaman ko kay Donna na itinakwil si Rachel ng parents nyo, pati na ng ibang kapatid mo.
Sinabi sakin ni Donna yung sinabi ng mama mo. “Nawala na nga si Rachel, pati ba naman si Neil?” Ayaw sakin ng mama mo dahil magkapareho na kami ni Rachel. Natatakot din siyang baka ikaw ang sumunod. Na siyang gusto ko. Dun ako nagsimulang magkaroon ng alinlangan sa ating dalawa.
Mahal na mahal kita at ayaw kong mawala ka sakin. Kaya kinausap kita Neil. Natatandaan mo ba yun? Sinabi ko pa nga sayo na handa akong hintayin ka, na hindi naman talaga ko umaasa na gagawin mo yung ginawa ni Rachel para sa napangasawa niya, ang gusto ko lang, ipaglaban mo ko. Yun lang ang hinintay kong gawin mo.
Ito hindi mo pa to alam. Hindi ko na sinabi sayo. Hindi mo na din kasi kelangang malaman pa. Isang gabi, kakauwi lang natin galing sa palagi nating pinupuntahan. Siguro wala pang isang oras kang nakakaalis sa bahay namin, dumating si Ate Lucille, yung ate mo. Hindi naman talaga ako ang pakay niya, si Ate Flor ang hinahanap niya. Pero wala pa si ate flor nun, ako pa lang sa bahay. Naiilang man ako, pero hinarap ko si ate mo.
Kamustahan lang kami nung umpisa. Small talk. Hanggang sa napunta sayo ang usapan. Sinabi niya sakin na hindi ka pa nga daw pwedeng mag-asawa. Na marami ka pa daw responsibilidad sa pamilya nyo. Na marami ka pang mga pangarap sa buhay. Hindi naman niya ko diniretsang iwasan na kita, pero yun na yun! She was saying things to mean another thing! I’m not that stupid not to understand what she was saying! Hindi rin ako ganun kamanhid. Alam na alam kong ayaw sakin ng pamilya mo. Hindi ka pa daw pwedeng mag asawa, pero bakit panay ang pahiwatig mo sakin na gusto mo nang lumagay sa tahimik? Hindi isang beses na sinabi mo saking gusto mo ng bumukod sa pamilya nyo. Marami ka pa daw responsibilidad sa pamilya mo, bakit? Sino bang wala? Sa tingin ba ng ate mo, sarili ko lang iniintindi ko? Marami ka pa daw pangarap sa buhay. Hah! Kasinungalingan! Alam na alam kong ang tanging pangarap mo ay ang makatuluyan tayo! Ang makasama ako habang buhay! Yan ang hindi alam ni Lucille, ng mama mo, ng pamilya mo. Pero ako alam na alam ko yan dahil yan ang palagi mong sinasabi, yang ang palagi mong ipinadadama sakin, yang ang nakikita ko sayo!
Nakahanda naman akong harapin ang lahat ng mga yun, basta alam ko lang na ipaglalaban mo ko. Sapat na para magbigay sakin ng lakas ng loob ang maramdaman kong nasa likod kita, na kahit ano mangyari, hinding hindi mo hahayaang papaghiwalayin tayo ng pamilya mo.
Sa panig ko nga, galit din sakin ang lahat, dahil hindi ka naman namin kapananampalataya. May mga kapintasan ka din na hindi ko tinitingnan, na sila lang ang nakakakita. Ayokong tingnan dahil sa ayaw ko itong bigyan ng puwang kahit sa isip ko, lalo na sa puso ko. Pero ipinaglalaban kita. Naging matigas nga daw ulo ko dahil sayo. Dahil sa palagi kitang kasama at ayaw nila. Ang katwiran ko, hindi ko maramdaman sa piling nila yung nararamdaman ko pag tayo ang magkasama. Marami pa silang sinasabi Laban sayo na ayoko ng maalala pa. Dahil nasasaktan ako pag nagsasalita sila Laban sayo, pakiramdam ko sakin nila sinasabi yun, ako ang sumasalo ng masasakit na salita na ukol sana sayo.
Ang gusto ko lang naman, ang pakiusap ko lang sana sayo, ipaglaban mo ako. Tutal sabi mo ako ang buhay mo, patunayan mo. Yun lang ang hinihintay ko.
Kaya lang, halos madurog ang puso ko nung bigla ka na lang nanlamig sakin. Iniwasan mo ako, pinuntahan pa nga kita para komprontahin ka kung bakit ka nagkakaganyan, pero anong sinagot mo sakin? Busy ka. Hah! Busy?! Samantalang nung nagsisimula pa lang tayo, lahat ng oras mo na sakin? Halos ayaw mong umalis sa tabi ko! Pinahanga mo pa nga ako dahil sa sinabi mong “when I’m with you, I will sleep little, dream more, understanding that each time we close our eyes, we lose 60 seconds of light.” Pinahanga mo ko nung sinabi mo to dahil linya to ng favorite author ko! To think na hindi ka mahilig magbasa, na iba ang hilig mo.
Kaya hinayaan muna kita, inaamin ko, nagtampo talaga ko sayo. Miss na miss na kita. Pero parang hindi mo ko namimiss. Hindi ka man lang nagagawi sa bahay, hindi mo na ko dinadalaw.
Tapos magseselos selos ka nung nalaman mong may nagpupunta pala sa bahay na kaibigan natin, na alam mo palang may gusto din sakin, pero hindi ko alam. Tapos ang lakas pa ng loob mong awayin ako sa bahay dahil sa nagpang abot kayong dalawa dun! Hindi ako nagtatago dahil sa wala naman akong itatago. Hindi ako nagpapaligaw at hindi rin niya ko nililigawan!
Tapos naglasing ka pa nung gabi! At saka ka pumunta sa bahay. Kakausapin mo ko ng lasing ka? Sabagay, sanay nako, nung niligawan mo nga ako lasing ka diba? Kaw pa itong may ganang magalit, ikaw na nga tong lumayo sakin.
Pero nung gabing yon, nakabuo na ko ng desisyon, at hindi na magbabago pa yun,
Nung gabing yon din, dun mo inamin sakin na nahihirapan ka sa ginagawa mong pag iwas sakin. Bumalik ulit ang dating Neil na kilala ko, yung Neil na mahal na mahal ako. Napaiyak ako nun, nagmistula akong bata na umiiyak sa dibdib mo. Nakakatuwang isipin na ikaw na malambing ka na ulit, pero tinatagan ko loob ko. Kaya lang huli na. Nakapagdesisyon na kasi ako at yun ang tama. Hindi pwedeng masira ang plano ko. Para satin din naman yun, para hindi na tayo masyado pang mahirapan at masaktan balang araw.
Kaya kahit nasasaktan ako, umalis ako kinabukasan. Umuwi ako samin, para lang bumili ng ticket at lumuwas papuntang Maynila kinabukasan.
Hindi nako nagpaalam pa sayo. Hindi na mahalaga yun. Baka hindi lang ako matuloy. Sa bus, dun ko na lang ibinuhos lahat ng luha ko. Kasehodang pag-usapan at pagtawanan ako ng mga kasabay ko sa biyahe, dahil sa halos buong biyahe akong umiiyak dahil sayo.
Dito sa Maynila, pinilit kong magmove on. Nilibang ko ang sarili ko. Nagpakabusy ako sa trabaho. Nakipagnobyo din ako. Nakalimutan din kita. Well, akala ko.
Apat na taon na ang nakalipas, apat na mahabang taon. Hindi na kita nakita simula nun. At hindi ko rin alam kung bakit kita naaalala pa. Hindi ko alam kung pano kong naalala lahat. Naikwento ko kung pano tayo nagsimula. Kung gano tayo kasaya nung tayo pa. Kung gano ka memorable yung date natin. Pero siguro hanggang dun na lang yun.
Kung sa gusto, gusto ko pang makita ka, gusto kong bumalik sa beach na palagi nating pinupuntahan, sa beach kung san tayo bumuo ng mga pangarap natin.
Pero may bahagi din ng puso ko, na nagsasabing tama na. Alam ko namang hindi tayo ang para sa isa’t isa. At ako na lang ang nakakaalam nun.
Sa kaso namin ni Neil, totoong totoo ito. Oo, hindi kami nagkatuluyan gaya siguro ng iniisip ng marami. Magtatanung siguro kayo kung bakit, ewan ko, sadyang ganun lang talaga ang buhay.
Nung minsang pauwi kami, magkahawak kamay pa kaming naglalakad, walang pakialam sa sasabihin ng iba, bingi sa mga bulung bulungan sa paligid tungkol samin, at bulag dahil sa wala kaming ibang nakikita kundi ang isa’t isa lamang.
Dahil siguro sa masyado pa kaming lasing sa nararamdaman naming saya, hindi namin namalayan na may nakamasid pala samin. At nakasunod samin. Ang mama niya.
Alam ko naman yun, alam kong ayaw sakin ng parents niya. Pano ko nalaman? Kay Donna. Minsan isang gabi nagkausap kami ni Donna. Sa kanya ko nalaman na si Rachel, yung kapatid ni Neil na sumunod sa kanya, nakapag asawa ng taga ibang relihiyon. Nagpalit ng relihiyon si Rachel. Sumunod siya sa relihiyon ng napangasawa niya. Nalaman ko kay Donna na itinakwil si Rachel ng parents nyo, pati na ng ibang kapatid mo.
Sinabi sakin ni Donna yung sinabi ng mama mo. “Nawala na nga si Rachel, pati ba naman si Neil?” Ayaw sakin ng mama mo dahil magkapareho na kami ni Rachel. Natatakot din siyang baka ikaw ang sumunod. Na siyang gusto ko. Dun ako nagsimulang magkaroon ng alinlangan sa ating dalawa.
Mahal na mahal kita at ayaw kong mawala ka sakin. Kaya kinausap kita Neil. Natatandaan mo ba yun? Sinabi ko pa nga sayo na handa akong hintayin ka, na hindi naman talaga ko umaasa na gagawin mo yung ginawa ni Rachel para sa napangasawa niya, ang gusto ko lang, ipaglaban mo ko. Yun lang ang hinintay kong gawin mo.
Ito hindi mo pa to alam. Hindi ko na sinabi sayo. Hindi mo na din kasi kelangang malaman pa. Isang gabi, kakauwi lang natin galing sa palagi nating pinupuntahan. Siguro wala pang isang oras kang nakakaalis sa bahay namin, dumating si Ate Lucille, yung ate mo. Hindi naman talaga ako ang pakay niya, si Ate Flor ang hinahanap niya. Pero wala pa si ate flor nun, ako pa lang sa bahay. Naiilang man ako, pero hinarap ko si ate mo.
Kamustahan lang kami nung umpisa. Small talk. Hanggang sa napunta sayo ang usapan. Sinabi niya sakin na hindi ka pa nga daw pwedeng mag-asawa. Na marami ka pa daw responsibilidad sa pamilya nyo. Na marami ka pang mga pangarap sa buhay. Hindi naman niya ko diniretsang iwasan na kita, pero yun na yun! She was saying things to mean another thing! I’m not that stupid not to understand what she was saying! Hindi rin ako ganun kamanhid. Alam na alam kong ayaw sakin ng pamilya mo. Hindi ka pa daw pwedeng mag asawa, pero bakit panay ang pahiwatig mo sakin na gusto mo nang lumagay sa tahimik? Hindi isang beses na sinabi mo saking gusto mo ng bumukod sa pamilya nyo. Marami ka pa daw responsibilidad sa pamilya mo, bakit? Sino bang wala? Sa tingin ba ng ate mo, sarili ko lang iniintindi ko? Marami ka pa daw pangarap sa buhay. Hah! Kasinungalingan! Alam na alam kong ang tanging pangarap mo ay ang makatuluyan tayo! Ang makasama ako habang buhay! Yan ang hindi alam ni Lucille, ng mama mo, ng pamilya mo. Pero ako alam na alam ko yan dahil yan ang palagi mong sinasabi, yang ang palagi mong ipinadadama sakin, yang ang nakikita ko sayo!
Nakahanda naman akong harapin ang lahat ng mga yun, basta alam ko lang na ipaglalaban mo ko. Sapat na para magbigay sakin ng lakas ng loob ang maramdaman kong nasa likod kita, na kahit ano mangyari, hinding hindi mo hahayaang papaghiwalayin tayo ng pamilya mo.
Sa panig ko nga, galit din sakin ang lahat, dahil hindi ka naman namin kapananampalataya. May mga kapintasan ka din na hindi ko tinitingnan, na sila lang ang nakakakita. Ayokong tingnan dahil sa ayaw ko itong bigyan ng puwang kahit sa isip ko, lalo na sa puso ko. Pero ipinaglalaban kita. Naging matigas nga daw ulo ko dahil sayo. Dahil sa palagi kitang kasama at ayaw nila. Ang katwiran ko, hindi ko maramdaman sa piling nila yung nararamdaman ko pag tayo ang magkasama. Marami pa silang sinasabi Laban sayo na ayoko ng maalala pa. Dahil nasasaktan ako pag nagsasalita sila Laban sayo, pakiramdam ko sakin nila sinasabi yun, ako ang sumasalo ng masasakit na salita na ukol sana sayo.
Ang gusto ko lang naman, ang pakiusap ko lang sana sayo, ipaglaban mo ako. Tutal sabi mo ako ang buhay mo, patunayan mo. Yun lang ang hinihintay ko.
Kaya lang, halos madurog ang puso ko nung bigla ka na lang nanlamig sakin. Iniwasan mo ako, pinuntahan pa nga kita para komprontahin ka kung bakit ka nagkakaganyan, pero anong sinagot mo sakin? Busy ka. Hah! Busy?! Samantalang nung nagsisimula pa lang tayo, lahat ng oras mo na sakin? Halos ayaw mong umalis sa tabi ko! Pinahanga mo pa nga ako dahil sa sinabi mong “when I’m with you, I will sleep little, dream more, understanding that each time we close our eyes, we lose 60 seconds of light.” Pinahanga mo ko nung sinabi mo to dahil linya to ng favorite author ko! To think na hindi ka mahilig magbasa, na iba ang hilig mo.
Kaya hinayaan muna kita, inaamin ko, nagtampo talaga ko sayo. Miss na miss na kita. Pero parang hindi mo ko namimiss. Hindi ka man lang nagagawi sa bahay, hindi mo na ko dinadalaw.
Tapos magseselos selos ka nung nalaman mong may nagpupunta pala sa bahay na kaibigan natin, na alam mo palang may gusto din sakin, pero hindi ko alam. Tapos ang lakas pa ng loob mong awayin ako sa bahay dahil sa nagpang abot kayong dalawa dun! Hindi ako nagtatago dahil sa wala naman akong itatago. Hindi ako nagpapaligaw at hindi rin niya ko nililigawan!
Tapos naglasing ka pa nung gabi! At saka ka pumunta sa bahay. Kakausapin mo ko ng lasing ka? Sabagay, sanay nako, nung niligawan mo nga ako lasing ka diba? Kaw pa itong may ganang magalit, ikaw na nga tong lumayo sakin.
Pero nung gabing yon, nakabuo na ko ng desisyon, at hindi na magbabago pa yun,
Nung gabing yon din, dun mo inamin sakin na nahihirapan ka sa ginagawa mong pag iwas sakin. Bumalik ulit ang dating Neil na kilala ko, yung Neil na mahal na mahal ako. Napaiyak ako nun, nagmistula akong bata na umiiyak sa dibdib mo. Nakakatuwang isipin na ikaw na malambing ka na ulit, pero tinatagan ko loob ko. Kaya lang huli na. Nakapagdesisyon na kasi ako at yun ang tama. Hindi pwedeng masira ang plano ko. Para satin din naman yun, para hindi na tayo masyado pang mahirapan at masaktan balang araw.
Kaya kahit nasasaktan ako, umalis ako kinabukasan. Umuwi ako samin, para lang bumili ng ticket at lumuwas papuntang Maynila kinabukasan.
Hindi nako nagpaalam pa sayo. Hindi na mahalaga yun. Baka hindi lang ako matuloy. Sa bus, dun ko na lang ibinuhos lahat ng luha ko. Kasehodang pag-usapan at pagtawanan ako ng mga kasabay ko sa biyahe, dahil sa halos buong biyahe akong umiiyak dahil sayo.
Dito sa Maynila, pinilit kong magmove on. Nilibang ko ang sarili ko. Nagpakabusy ako sa trabaho. Nakipagnobyo din ako. Nakalimutan din kita. Well, akala ko.
Apat na taon na ang nakalipas, apat na mahabang taon. Hindi na kita nakita simula nun. At hindi ko rin alam kung bakit kita naaalala pa. Hindi ko alam kung pano kong naalala lahat. Naikwento ko kung pano tayo nagsimula. Kung gano tayo kasaya nung tayo pa. Kung gano ka memorable yung date natin. Pero siguro hanggang dun na lang yun.
Kung sa gusto, gusto ko pang makita ka, gusto kong bumalik sa beach na palagi nating pinupuntahan, sa beach kung san tayo bumuo ng mga pangarap natin.
Pero may bahagi din ng puso ko, na nagsasabing tama na. Alam ko namang hindi tayo ang para sa isa’t isa. At ako na lang ang nakakaalam nun.
anong klaseng boyfriend/girlfriend ka?
Anung klaseng boyfriend/girlfriend ka?
Ako? Simple lang akong girlfriend. Malambing, makulit, madaldal, at masaya. Masarap din daw akong kausap (sabi nila). Kahit ano pwedeng pag usapan, mula sa napakasimpleng bagay, hanggang sa mga bagay tungkol sa buhay na to. Naniniwala kasi ako na dapat pag mag-on kayo, dapat open kayo sa isa’t-isa. Dapat napag-uusapan nyo ang lahat ng bagay. Importante kasi yun para sakin.
May naging boyfriend ako. Sa lahat siya ang pinakasimple. At yun ang nagustuhan ko sa kanya. Simple lang siya mamuhay. Ayaw niya ng magulo. Ayaw ng masyadong maingay. Gusto niya tahimik lang. Nung niyayaya niya na kong lumagay na kami sa tahimik, ayaw niyang tumira kami sa Maynila. Hindi sa hindi siya sanay, tumira na din kasi siya dito kahit papano. Kaya lang, mas gusto niya talaga sa bayan namin. Tahimik lang kasi dun e, simple lang mamuhay ang mga tao. Dun, kahit wala kang masyadong pera, mabubuhay ka. Hindi mo kailangang maging masipag para kumita ng pera, kasi naman, aanhin mo naman dun ang maraming pera? Magkakaroon ka nga dun ng pagkain ng hindi bumibili e.
Yun ang gusto niya. Hindi sa tamad siya, hindi sa wala siyang pangarap, pero may mga tao pa pala sa panahon natin ngayon na ganun ang gusto. Sabagay, ako rin, gusto ko rin yung ganun, kaya lang hindi ko alam kung kaya kong tumagal sa ganung klase ng buhay. Palibhasa nasanay ako dito sa Maynila.
Pero sa baryo namin na yun? Masarap mabuhay dun. Lahat ng tao halos kakilala mo. Malapit ka sa mga kaibigan mo, andiyan lang sa tabi ang mga kamag anak mo.
Wala nga lang mall, pero aanhin mo naman ang mall kung para ka namang nasa boracay sa ganda ng beach dun? Dun walang polusyon, walang trapik. Maaga gumising ang mga tao dun, pero hindi nagmamadali.
Yun ang gusto niya, na gusto ko rin sana. Kaya lang, may iba pa kasi akong pangarap nun e. May mga pangarap akong gusto pang mangyari na hindi sana nangyari kung nag-asawa kami agad. Isang bagay pa, may pagka-ambisyosa din akong tao, pero konti lang naman. At dahil sa pagkaambisyosang iyon, nawala siya sakin.
Kung alam ko lang sana na makakaramdam ako ng pagsisisi sa ngayon, kung alam ko lang na ganito mangyayari sa bandang huli, sana pala hindi na ko umambisyon ng sobra. Tutal parang wala din naman akong narating pa e. Oo may maayos na trabaho ako ngayon, nakakabili ako ng gusto ko, pero palagi akong pagod. Masaya ko, pero masaya ba akong talaga? Ngayon ako nagsisisi. Ito ba talaga ang buhay na gusto ko? Kung ito nga, bakit nakakaramdam ako ng panghihinayang? Hindi kaya nagkamali ako ng desisyon? Naguguluhan ako.
Gayunpaman, anung klaseng boyfriend/girlfriend ka?
Ako? Simple lang akong girlfriend. Malambing, makulit, madaldal, at masaya. Masarap din daw akong kausap (sabi nila). Kahit ano pwedeng pag usapan, mula sa napakasimpleng bagay, hanggang sa mga bagay tungkol sa buhay na to. Naniniwala kasi ako na dapat pag mag-on kayo, dapat open kayo sa isa’t-isa. Dapat napag-uusapan nyo ang lahat ng bagay. Importante kasi yun para sakin.
May naging boyfriend ako. Sa lahat siya ang pinakasimple. At yun ang nagustuhan ko sa kanya. Simple lang siya mamuhay. Ayaw niya ng magulo. Ayaw ng masyadong maingay. Gusto niya tahimik lang. Nung niyayaya niya na kong lumagay na kami sa tahimik, ayaw niyang tumira kami sa Maynila. Hindi sa hindi siya sanay, tumira na din kasi siya dito kahit papano. Kaya lang, mas gusto niya talaga sa bayan namin. Tahimik lang kasi dun e, simple lang mamuhay ang mga tao. Dun, kahit wala kang masyadong pera, mabubuhay ka. Hindi mo kailangang maging masipag para kumita ng pera, kasi naman, aanhin mo naman dun ang maraming pera? Magkakaroon ka nga dun ng pagkain ng hindi bumibili e.
Yun ang gusto niya. Hindi sa tamad siya, hindi sa wala siyang pangarap, pero may mga tao pa pala sa panahon natin ngayon na ganun ang gusto. Sabagay, ako rin, gusto ko rin yung ganun, kaya lang hindi ko alam kung kaya kong tumagal sa ganung klase ng buhay. Palibhasa nasanay ako dito sa Maynila.
Pero sa baryo namin na yun? Masarap mabuhay dun. Lahat ng tao halos kakilala mo. Malapit ka sa mga kaibigan mo, andiyan lang sa tabi ang mga kamag anak mo.
Wala nga lang mall, pero aanhin mo naman ang mall kung para ka namang nasa boracay sa ganda ng beach dun? Dun walang polusyon, walang trapik. Maaga gumising ang mga tao dun, pero hindi nagmamadali.
Yun ang gusto niya, na gusto ko rin sana. Kaya lang, may iba pa kasi akong pangarap nun e. May mga pangarap akong gusto pang mangyari na hindi sana nangyari kung nag-asawa kami agad. Isang bagay pa, may pagka-ambisyosa din akong tao, pero konti lang naman. At dahil sa pagkaambisyosang iyon, nawala siya sakin.
Kung alam ko lang sana na makakaramdam ako ng pagsisisi sa ngayon, kung alam ko lang na ganito mangyayari sa bandang huli, sana pala hindi na ko umambisyon ng sobra. Tutal parang wala din naman akong narating pa e. Oo may maayos na trabaho ako ngayon, nakakabili ako ng gusto ko, pero palagi akong pagod. Masaya ko, pero masaya ba akong talaga? Ngayon ako nagsisisi. Ito ba talaga ang buhay na gusto ko? Kung ito nga, bakit nakakaramdam ako ng panghihinayang? Hindi kaya nagkamali ako ng desisyon? Naguguluhan ako.
Gayunpaman, anung klaseng boyfriend/girlfriend ka?
Subscribe to:
Comments (Atom)